O Rasie

Temperament
Malamute jest kochającym przyjaznym psem, chętnym do zabaw, jest wiernym oddanym przyjacielem człowieka. Często jednak nie są to psy „jednego pana”. Malamuty zgodnie ze swoim przeznaczenie mają wpojone, aby ciągnąć i być na czele. Nierzadko spacer z psem jest wyzwaniem dla niedoświadczonego właściciela. Psy te zachowały swoje pierwotne przeznaczenie i chcą prowadzić.. Należy pamiętać, że Malamut jest psem niezależnym i pewnym siebie, ma silną wolę. Często wykazuje agresje w stosunku do przedstawicieli tej samej płci. W stosunku do dzieci i ludzi łagodne, często wręcz domagają się pieszczot, łaszą się, a za ulubiony przysmak zrobią praktycznie wszystko. Malamut nie nadaje się na psa stróżującego można wręcz powiedzieć, że złodzieja będzie witał machając ogonem. Psy te nie mogą być zostawione same sobie, często kopią doły, wyją, szukają towarzystwa poza ogrodzeniem, idealnym właścicielem dla Alaskan Malamute będzie osoba aktywna. Malamuty zachowały swoje naturalne instynkty, często nie słuchają swojego właściciela i nie przybiegają na zawołanie, mają też skłonności do polowań.
11027982_1609914432576876_5082785343104855629_o
Historia
Alaskan Malamute to jeden z najstarszych arktycznych psów zaprzęgowych. Malamuty nie należą jednak do sprinterów, nazywane często lokomotywą północy miały ciągnąć ciężkie ładunki na długich dystansach. Nazwa rasy wzięła się od plemienia Eskimosów Mahlemut zamieszkujących północne wybrzeże Alaski. Ludzie z plemienia Mahlemut prowadzili koczowniczy tryb życia byli myśliwymi i rybakami. Psy pomagały i ułatwiały ich codzienne życie, zabierali je na polowania na foki i niedźwiedzie polarne. Wykorzystywano je do transportu upolowanej zwierzyny. Malamut od początku był kształtowany tak aby sprawdził się w trudnych warunków arktycznych, dlatego ważna była przede wszystkim siła, wytrzymałość i odporność na niskie temperatury, a jednocześnie nie wymagał bogatego żywienia. Psy były niezbędne do przetrwania Eskimosów, łączyła ich więź wzajemnej zależności jak i szacunek. Malamuty potrafiły pracować przy praktycznie głodowych dawkach pokarmu, ale trakowane były jak członkowie rodziny, bawiły się z dziećmi spały z ludźmi, aby podtrzymywać ciepło. Pochodzenie tych ludzi i psów nie zostało nigdy do końca ustalone, ale byli tam od pokoleń. Krążyły legendy od ludziach północy i o ciągnących ich psach.

W momencie odnalezienia złota na Alasce, bardzo dużo ludzi zaczęło zjeżdżać w poszukiwaniu kruszcza. Spowodowało to duży popyt i popularność na psie zaprzęgi. Psy wykorzystywano nadal do ciągnięcia ciężarów z czasem jednak przeznaczane były do rozrywki. Popularne stały się wyścigi psich zaprzęgów czy wegiht pulling.
W skutek popularności pracy psów w zaprzęgach rasa została praktycznie zniszczona, w wyniku różnych krzyżowań z innymi psa. Jednak ludzie Mahlemut izolowali swoje życie, dlatego też ich psy zostały czyste.
Rasa została zatwierdzona przez ACK w 1935 roku, w tym samym, w którym powstał „Alaskan Malamute Club of America”. Eva Brunelle Seeley uważana jest za „matkę Alaskan Malamute” to ona doprowadziła do rejestracji rasy w USA

Trudno nam dzisiaj sobie wyobrazić w jak ciężkich warunkach arktycznych ta rasa się kształtowała, te psy od najstarszych lat służyły człowiekowi, bardzo często to od Malamuta zależała przetrwanie człowieka.
W dzisiejszych czasach nie możemy zapomnieć o pierwotnym przeznaczeniu tej rasy i cechach pozwalających przetrwać psu w arktycznych warunkach Malamute musi mieć mocną budowę, głęboką klatkę i dobrze umięśnione ciało, a ruchy malamuta muszą być silne i wytrzymałe, stabilne, pewne i mocne.
Historia tej rasy pokazuje nam inponujące dziedzictwo Malamuta jako psa niestrudzonego i inteligentnego, najlepszego pracownika w trudnych warunkach północnych